ontmoet

Bach

Op straat kom ik mijn lieve buurman Joep (80) tegen. Volgens mij weet hij nog niet dat wij moeten vertrekken, dus ik vertel het hem. Ik zie hem schrikken. "Ach nee!" Hij is even stil, veegt in zijn ogen. "Per wanneer moeten jullie eruit?"
"Per 21 maart."
"Op de verjaardag van Bach!", zegt Joep. "Hè, wat een rotnieuws."
"Wij vinden het ook heel jammer", zeg ik. "Maar ja, we wisten dat het eindig was."
"ALLES is eindig!", zegt Joep verontwaardigd. "Het leven is ook eindig. Hè. Je had er ook je hele leven kunnen wonen."

Ik vertel hem dat de nieuwe bewoonster me een aardig mens lijkt, die het huis waardeert voor wat het is en de authenticiteit ervan zoveel mogelijk wil bewaren. Joep knikt en denkt na.
"Is er niets meer aan te doen?"
"Nee," zeg ik, "zij en haar vriendin zijn al langs geweest, de plannen liggen er..."
"Misschien gaan ze wel dood!", roept hij uit. "Misschien gaan ze wel dood voordat ze erin trekken, en dan kunnen jullie blijven." Een andere buurman loopt net langs, Joep begroet hem vrolijk. Weer tegen mij: "Of is dat een wat al te wrede wens?"
"Ik durf er niet op te...", ik zoek naar het juiste woord. "...hopen?"
"Vrees het dan maar", zegt Joep resoluut. "Want dan komt het meestal uit."