KIJKT

 

Jessica Jones

(S01)

Verslavende en nogal enge serie over Jessica, een superheld met een trauma die een nieuw leven probeert op te bouwen in New York, waar ze nu als privédetective werkt voor het bureau van die vrouw van The Matrix (en Models Inc., lieve medekinderenvandejarennegentig!). Ze eet niet zoveel en ze drinkt stevig door en ze is eigenlijk de hele serie lang chagrijnig.

Het leuke aan Jessica Jones vond ik, dat ze daar niet verontschuldigend over doet - ja, ze doet stoer, ja, ze is het wandelende cliché van van de Cool Girl™ dat zuipt, rookt, boert, rondneukt en lompe dingen zegt maar ondertussen wel een dun & lekker wijf is. En ja, het is allemaal maar een houding, een zelfverdedigingsmechanisme; wat knap opgemerkt, je zou psycholoog moeten worden.

Zwaar leven

Tot Jessica Jones kende ik de Cool Girl vooral als vehikel voor het ego van een mannelijk hoofdpersonage. Je weet wel - hij is knap, hij is getalenteerd, maar hij heeft een Heel Zwaar Leven; tot zij voorbijkomt en hem in doet zien dat niet alle vrouwen zeiken om een ring en 1,7 kind en dat hij breekt met zijn onvolwassen vrienden. Ze is geen relatiemateraal (ze wil zelf ook alleen maar vrij zijn), ze hoeft niets van hem - ze bevrijdt hem. De Cool Girl staat niet op zichzelf, maar in-dienst-van. 

Jessica daarentegen, is gewoon een Cool Girl. En niet in dienst van een Man op Zoek naar Zichzelf, alhoewel... niet meer. Maar over dat laatste had ze zelf niet zoveel te zeggen. Als je de serie kijkt, snap je wel wat ik bedoel, ik wil daar hier niet te veel van weggeven. Laat ik het zo zeggen: ze is chagrijnig met een reden. De reden van haar trauma komt gedurende de serie langzaam naar de oppervlakte en legt daarbij meer parallellen met onderwerpen uit ‘de echte wereld’ bloot dan enkel de victim porn die de meeste detectiveseries (met of zonder superhelden) eigen is.   

Trailer

[Verhaal gaat hieronder verder.]

 

Smile

En daar zit 'm wat mij betreft de kracht van de serie: het koppelt superspannende superheldenactie aan actuele, werkelijke kwesties die al speelden vóór #MeToo de ernst ervan onontkoombaar maakte. Stop telling me to smile is slinks in het verhaal verweven, net als een ongelooflijk knap lijntje dat de vraag opwerpt over de precieze definitie van consensual sex. Als je gedwongen wordt tot seks, is dat verkrachting. Maar wat als je niet fysiek gedwongen wordt, maar je jezelf door angst gedwongen voelt?  

Al dit te midden van kick-ass vrouwen en mannen die heel hoog kunnen springen en met bovenmenselijke krachten Het Kwaad bestrijden (of het zijn). Heerlijk.

Liefde

De serie heeft heus wel z'n gebreken. De makers zijn af en toe slordig geweest. Of gemakzuchtig. Motivaties (waarom doet het personage dit?) leggen het vaak af tegen sensatie (je weet wel, die irritante scène in een horrorfilm of detective waarin iemand helemaal alleen een onverlichte ruimte binnengaat? - dat werk), en aan bizarre en onnodige plotwendingen geen gebrek.

Toch kon ik daar gemakkelijk doorheen kijken, niet in de laatste plaats vanwege de fijne dynamiek tussen Jessica en haar beste vriendin Trish. Ook de omdraaiing van een aantal clichés – de mannen lopen continu halfnaakt rond te paraderen en mooi te wezen terwijl de vrouwen aangekleed en wel aan de keukentafel een zaak proberen te bespreken – hielp mee. Maar het is vooral een hele spannende, lekker wegkijkende, vermakelijke, toffe show.

Uiteindelijk draait het ook in deze serie allemaal om De Liefde. In Jessica Jones is dat een ander soort liefde dan je aanvankelijk verwacht. 

 

Jessica Jones, seizoen 1, is te zien op Netflix.
Seizoen 2 staat sinds maart 2018 ook online, maar heb ik nog niet gekeken. 

ZE HEEFT OOK NOG ANDERE HOBBY'S

Kijkt

Gaat

Leest

Ontmoet


Loading Conversation