Very Special Fish - deel 3: No Problem

 

Het begint te miezeren.
Meneer Coco plaatst een deksel op de barbecue. We tillen onze stoelen en de grote tafel met het voedsel naar de overdekte, open hut op het kampeerveld waar we ’s ochtends onze koffie drinken en ’s avonds onder het licht van de tl-bak nog wat lezen.
Haruto maakt een gebaar, en zijn vrouw rent op haar slippers naar de auto. Haar stoel staat nog op het gras. Ik haal ‘m op. Het is net wat te krap onder het afdakje; ik trek de grote tafel wat naar buiten. Haruto snelt me tegemoet en pakt de tafel aan de andere kant beet. Ik glimlach als dank voor zijn hulp, maar hij trekt de tafel uit mijn handen, terug naar binnen.
“Leave,” zegt hij.

Ik wijs naar de stoel die achter me staat. De tafel is vrij groot. Als we die nou voor een deel buiten zetten, kan de stoel net onder het afdak. Ik trek de tafel weer mijn kant op. Haruto trekt ‘m terug.
“Leave”, zegt hij nogmaals. “She sit outside.”

Als op commando gaat de vrouw van Haruto in haar natte stoel zitten, drie ongeopende biertjes in haar schoot.

“But it rains”, zeg ik, de tafel naar me toe trekkend.
Haruto trekt de tafel weer naar binnen. “No problem.”
“Problem!”, zeg ik. De borden met rauw vlees en vis schuiven heen en weer.
Dit heeft geen zin. Ik laat los, pak mijn stoel en ga naast Haruto’s vrouw zitten.
“No no!”, roept Haruto. Zijn vrouw probeert me duidelijk te maken dat het regent. Ik open een van de biertjes en proost met haar glas water.
Haruto zegt iets tegen Bert. Ik mag dan niks verstaan, en het zal nog twee jaar duren voor ik de term dragon lady leer kennen – wat er nu gezegd wordt, begrijp ik prima.
We zitten en drinken in stilte. Ik veins onverschilligheid terwijl onder het afdak druk geschoven wordt met stoelen en tafels en spullen, net zolang tot er ruimte is en mevrouw Coco ons naar binnen wenkt. 

De laatste lappen vlees en vis gaan voor de mannen op de barbecue. Mevrouw Coco heeft haar eigen koelkast leeggetrokken en de vrouw van Haruto heeft er een volledig plantaardige maaltijd van gemaakt: edamame, zeekraalsalade en zijdetofu met pinda-, soya- en wasabisaus. Zittend met z’n drieen bij elkaar bewonderen we met langgerekte ôôôh's al die verschillende bereidingen. De vrouwen lachen me niet uit als ik met mijn stokjes door de tofu heen blijf prikken, maar laten bemoedigend zien hoe ik het beste met mijn handen kan eten. Bij hen ziet het er elegant uit.

Het wordt al laat voor meneer en mevrouw Coco. Rond 21.00 uur nemen ze afscheid. We ruimen gelijk de tafel en de extra stoelen op en Bert helpt met het verzamelen van de afwas. Haruto’s vrouw kijkt het lijdzaam aan. Haruto zelf zwaait een beetje op zijn benen. Hij loopt naar de auto en komt pas na lange tijd terug, met een camera.
Ik ga op de foto met Haruto’s vrouw. Bert en ik gaan samen op de foto. Haruto’s vrouw maakt heel veel foto’s van haar man en Bert. Een paar keer poseren we voor de zelfontspanner, onze vingers in het V-teken gevouwen.

Very Special Fish foto.jpg


Je mag best een avondje doorzakken met Japanners, zolang je de volgende ochtend maar doet alsof het nooit gebeurd is; zo heeft Michel ons verteld. Ik zit aan de koffie als Haruto met gebogen hoofd richting de wc’s schuifelt. Ik verdiep me in mijn boek.
Een halfuurtje later tref ik zijn vrouw in het washok. Ze boent de buitentent. Op de vloer ligt de rest van het kampeergerei, klaar om weer ingepakt te worden.
“Good morning!”, zeg ik.
Ze maakt een geluid en buigt stokkerig.
“Sleep well?”, vraag ik.
Ze glimlacht met grote ogen. Ik zet me aan de gootsteen naast haar voor mijn afwas.
“What’s your name?” Haruto’s vrouw en ik hebben ons niet aan elkaar voorgesteld en de keren dat ze met haar naam werd aangesproken zijn mij ontgaan. Als Haruto haar nodig heeft, knipt hij in zijn vingers.
Ze glimlacht weer naar me, haar ogen schieten heen en weer.
“I’m Christine”, zeg ik. “What’s your name?”
“Haruto,” zegt ze, terwijl ze met een vlakke hand op haar borst tikt. “Haruto.”

Haruto ziet bleek als hij afscheid komt nemen. Hij heeft ergens anders werk gevonden, begrijp ik. Op de camping van meneer en mevrouw Coco is niet veel te doen. Weinig toeristen. Slecht seizoen.

Als ze een uur later met hun volgepakte stationwagon het terrein afrijden, draait de vrouw van Haruto zich helemaal om in haar stoel, en blijft ze nog lang nadat ze de weg op zijn gedraaid naar ons zwaaien, totdat een bocht ons het zicht op elkaar ontneemt.

 

 


Loading Conversation