Gaat

NAAR HET SAUNA THEATER

De sauna was onlangs grondig verbouwd en strooide met aanbiedingen dat het een lieve Löyly was, dus gingen mijn vriendin Dagmar en ik erheen. Op een zondag, het was niet anders.

Voor Dagmar was het haar derde saunaervaring ooit. De eerste was vijftien jaar geleden. De tweede had ik haar cadeau gedaan, in een andere sauna met wiegende lampen op zonne-energie in de bomen, uitzicht over het meer en grote glazen Skuumkoppe bezorgd tot op de ligweide. Ze had het overleefd. Nu wilde ze naar deze.

Ik was er tien jaar geleden voor het laatst en herkende alleen het zwembad terug. Er was nu ook een zwemvijver, met twee bordjes: één waarop stond dat de vijver biologisch volledig in evenwicht was en dat de zelfreinigende kracht van de natuur hier alle ruimte kreeg. En één waarop stond dat je je moest douchen vóór je erin ging. In de vijver.

Ook nieuw: de koelgrot, belevenissauna’s (denk: junglestickers en vogelgeluiden in de stoomcabine) en iets dat ‘live cooking’ heette, waar je culinair kon genieten van pure smaaksensaties bij het buffet.

En er was een Sauna Theater (met spatie).

Dagmar en ik wilden graag een opgieting doen en de eerstvolgende was volgens het digitale mededelingenbord daar, in het saunatheater, om 11.30 uur. We sloten ons aan in de met lint afgezette rij.

Bij een opgieting zit je een kwartier lang in een hele hete sauna die nog heter wordt gemaakt door een saunameester die, door geurend water of ijs over de hete kolen te gieten, en te zwaaien en klappen met handdoeken en waaiers, de hitte opdrijft en door de hele sauna verspreidt. Wordt dit goed gedaan, dan zweet je uit meer porieën dan je dacht dat je had.

De deuren van het Saunatheater zwaaiden statig open en we hoorden via luidsprekers dat we binnen mochten treden. We schuifelden blootvoets langs het lint naar voren en kwamen terecht in een grote, ovalen ruimte met aan weerszijden tribunes. Er werd gehold om de beste plekken, bovenin. Recht tegenover de ingang bevond zich het podium met daarboven een hele grote flatscreen. In het midden van de ruimte een ovalen bak met kolen. Twee mannelijke opgieters heetten ons welkom.

Opgietingen hebben vaak een thema: bij Serene Sounds is er wat easy-listening klassieke muziek, bij Jungle Fever wordt er gebruikgemaakt van geuren als dennennaalden en mos (niemand weet waarom). Het thema van deze opgieting was iets in de trant van Keltische Mist. Volgens de introductie van de twee saunameesters stond ons een prachtige reis door Ierland te wachten waar we heerlijk van mochten genieten.

Het licht doofde. Op het scherm verschenen zwart-wit beelden van een soort moeras met daarin een engelachtige verschijning die haar hand sereen op een dode tak liet rusten. En toen, op de klanken van I Am The Voice (de Ierse Eurovisiesongfestivalinzending van 1996) begonnen de twee opgieters synchroon ieder aan een kant van de kolenbak te wervelen. Ze gooiden hun handdoeken hoog in de lucht, vingen ze weer op, en zwierden rond de kolenbak tot ze gelijktijdig weer op hun beginpunt kwamen. Ze pakten ieder een geperste bal ijs, brachten het met beide handen naar de neus en snoven de geur met gesloten ogen, staken het in de lucht ongeveer zoals Rafiki deed met Simba en lieten de ijsballen toen gelijktijdig op de hete kolen vallen. Daarna wervelden ze weer rond de kolenbak, hun handdoeken wiekend als majorettestokjes. Elke keer als ze voorbij kwamen dook Dagmar weg, wat niet kon voorkomen dat ze een paar keer met de handdoek in haar gezicht werd gemept.

Het lichtplan wisselde van blauw naar groen. De saunameesters dropten een nieuwe geurijsbal en namen daarna hun plaats weer in, ieder aan een kant van de kolenbak, waar ze de opbouw begonnen naar een dansclimax. Op het scherm verschenen beelden van de Ierse natuur en er stond een nieuw liedje op: een folky, iets meer up-tempo nummer. De naakte man naast mij tapte met zijn voet en sloeg het ritme mee op zijn knieën. De saunameesters zwierden met hun handdoeken, wervelden langs het publiek, sloegen Dagmar met de handdoek in het gezicht en kwamen bijeen bij de trap bij de entree. De sauna werd donker. Op het scherm verschenen lichtflitsen. Een dondergeluid rolde dolby surround door de ruimte. Het was even stil.

Het licht ging aan. De mannen maakten een buiging. De zaal applaudisseerde, achter me werd er gejoeld en gingen mensen staan. “Ik wil nog een keer!”, hoorde ik een vrouw roepen. Eén van de saunameesters drukte ons op het hart om goed en op de correcte wijze te koelen. Niet meteen het dompelbad in, maar eerst even zonder badjas of handdoek een minuut of tien rondlopen in de frisse buitenlucht. “U kunt bijvoorbeeld even fijn een wandeling maken door het labyrint,” zei hij, “waar u uzelf kunt vinden.”

20160717-Aufguss-Meisterschaft-80-2.jpg

Ik stond met Dagmar aan de rand van het labyrint. Een pad van zo’n honderd meter strekte zich voor ons uit, gemarkeerd door steentjes die vlak voor onze voeten in een soort vraagtekencirkel bij elkaar kwamen. Ik stelde me voor hoe ik hier zou lopen, op zoek naar mezelf op een recht pad dat aan het eind een kronkel maakte. De Keltische mist zou optrekken en daar zou ik zijn, vrij van zonde en begeerte, en The Voice in mijn hoofd voor de eeuwigheid.  

 

 

-

Bovenstaande foto's van de Deutsche Aufguss (Opgieting) Meisterschaft 2016 (die link leidt naar meer foto's, ik zeg het maar even) en NIET van het saunatheater waar wij waren. Dat was in Soesterberg. Voor een sfeerimpressie, klik hier. Overigens is onlangs in Soesterberg óók het wereldkampioenschap Opgieten gehouden, dus mocht het je interesseren dan weet je nu waar je moet zijn. 

Wie?


Grote kans dat het (een keer) over jou gaat. Ik geef je dan wel een andere naam. Over die nieuwe naam kan niet worden gecorrespondeerd, maar het staat je natuurlijk altijd vrij om 'm aan te nemen. 


Loading Conversation