Saigon, 12 november 2012 – deel 2

 

Ik ben best goed in kaartlezen.
Het is een kwaliteit die me fantastisch van pas zou komen als ik het ooit zou doen. Maar ik lees geen kaarten, en ik vraag niet naar de weg.
In plaats daarvan droom ik met open ogen. In de auto bekijk ik de routebeschrijving (ik heb geen rijbewijs en onze auto heeft geen TomTom, dus mijn vriend is redelijk afhankelijk van mijn aanwijzingen), herhaal ik in mijn hoofd “afslag 14, afslag 14”, zie ik vanuit de auto een paar keer het bord met ‘afslag 14’ en gaat me pas een licht op als Bert op de Afsluitdijk naar Friesland vraagt of we voor Texel niet een bepaalde afslag hadden moeten nemen.

En als Bert een toeristenkaart van Saigon aan me laat zien en vraagt: “…dus zo te zien moeten we voor het monument dan díe kant op; toch?”, werp ik er een halve blik op en antwoord ik met “Vast wel”, omdat ik ontzettend zin heb in een mangoshake en het stalletje op de hoek mangoshakes verkoopt en het kijken naar kaarten mij niet dichter bij mijn mangoshake brengt.

Een paar blaren later moeten we (moet Bert) constateren dat de straat waarin we lopen, niet meer voorkomt op de kaart. “Zo zien we mooi wel een deel van Saigon dat anders niemand ziet”, probeer ik nog.
“Daar is een reden voor”, zegt Bert.
We zijn terechtgekomen in een kopieermachinewinkelwijk. Tientallen meters achter elkaar zien we niets anders dan kopieermachinewinkels. Sommige hebben hun kopieerapparaten op straat uitgestald, andere hebben ze binnen handig bovenop elkaar gestapeld.
Niemand verkoopt papier.
We worden argwanend aangestaard, mensen vallen stil als we langslopen.
“Laten we de wijk induiken en kriskras via kleine straatjes onze weg terugvinden”, zeg ik.
“Óf…” Bert zwaait met zijn kaart. “Laten we via precies dezelfde weg teruglopen en binnen een halfuur met een biertje in het park zitten.”

Het park ligt dicht bij ons hotel en wordt omzoomd door een drukke weg, dezelfde weg waarop ik eerder vandaag per ongeluk bijna zelfmoord pleegde. Het is half 6, de avond valt al in. In het park zijn overal mensen aan het sporten en bewegen. Onder een boom staan een paar weerbestendige crosstrainers, op het plein naast ons spelen gezinnen badminton, bij de muzieknis even verderop wordt de tango geoefend. Snelwandelaars schieten overal tussendoor. Klanken van een taal die we niet kennen gaan op in de kakofonie van ratelende vrachtwagens en scheurende brommertjes en drie toonladders aan getoeter.
Een jongetje van een jaar of tien komt naast ons zitten en vraagt of hij Engels met ons mag praten. “Of course!”, roepen wij, gevleid.
Hij vraagt in keurig school-Engels hoe wij heten.
Wij antwoorden in keurig school-Engels hoe wij heten.
“Your English is very good”, zeggen wij.
“Thank you. My name is Tangkhnnnoaoakhgn.”
“Tan Wan?”, vragen wij.
“No, Tannnngkaoooakhgn.”
“Tang Tak?”, vragen wij.
Het jongetje draait zich zuchtend om en zegt in het Vietnamees iets tegen (waarschijnlijk) zijn moeder, die gedwee naar ons knikt. Hij vervolgt: “When I grow up, I going to be a scientist.”
“Aaaah”, zeggen wij.
“Yes. I want to be an astronomist.”
“Ooooh?”
“Yes. I want to find stars and galaxies no-one knows. And when I find them, I will shoot them down with my special space machine gun! Ba-boom! Boom! Boom! Yes.”

Het enige wat nog ontbreekt is muzikale omlijsting in het genre ‘Noord-Europese bubblegum dance uit de jaren negentig’, dus klinkt op dat moment luid Aqua’s Barbie Girl. Op het plein heeft een aantal mensen zich verzameld voor een klein podium met daarop een vrouw in een aerobicspakje. Ze roept aanwijzingen door haar headset.“Come on barbie, let’s go party.” De mensen voor het podium beginnen allemaal tegelijk te jumping-jacken.

[Zie hieronder het filmpje dat ik ervan maakte. Slechte kwaliteit; niettemin bewijsmateriaal.]

 

We nemen afscheid van het jongetje en gaan terug naar ons hotel. Daarvoor moeten we de weg over. Het treft: een stel bejaarden wil net hetzelfde doen. We sneaken achter hen aan.
Saigon: waar je een oud vrouwtje nodig hebt om je te helpen met oversteken.

 

PS In dit filmpje (niet van mij) zie je hoe dat ongeveer gaat, dat oversteken.

Vorige
Volgende

Loading Conversation